Hi, I’m Peter, and I was born and named Panayiotis but known as Panikos Christou, son of Eftychia, in a small Cypriot village in the early 1940s. Grew up like all the other kids in the village, except my father was abroad for twelve years, from 1950-61. From ages 6-18, I worked with Mum and an uncle (Mum’s older brother) in the fields; plowing, watering, planting, and harvesting produce. Also picking whatever the trees could give us for our own use or sell in the city markets (carobs, olives, oranges, mandarines, lemons, and almonds). I was also in charge of herding a small number of goats.

I lived the life of a Cypriot villager until the age of eighteen when I migrated to Australia.

Because of my experiences until the age of eighteen in Cyprus and my life in Australia since 1961 and my profession as a public accountant and mixing with all different people from around the globe (mainly migrants from mainland Greece and Cyprus), I was moved to express my feelings in lyrical form.

I hope you enjoy my poetry, which was written for my own peace of mind, but a small, selected number of friends and relatives have read some of my poems and were moved to insist that I share them with the wider world.

There are poems in Greek, Cypriot-Greek, and English on this site.

Opa!

Above is a photo of my childhood home in Cyprus.

 ΠΡΟΛΟΓΟΣ – ΠΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ‘’ΠΑΝΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΦΤΥΧΟΥΣ’’ 

Καλωσορισατε, 

Η γραμματικη μου, εδω και στα ποιηματα που θα διαβασετε, δεν ειναι τελεια. 

Γραφω ‘’φωνετικως’ στην Ελληνικη και περισσοτερο στην Ελληνικη-Κυπριακη διαλεκτο απο οσα θημαμε απο οτι εμαθα μεχρι ηλικειας 18 ετων που εφηγα απο την Κυπρο. 

Στην Αυστραλια γεννηκως – οπως σε ολες τες ξενες γες που ζουμε σαν διασπορα – μιλαμε την τοπιανη γλωσσα στες δουλιες μας. Την μητρικη γλωσσα την μισοξεχναμε ως γερναμε διοτι αραιως την χρησημοποιουμε με αλλους Ελληνες που δυστυχως βρησκουμε πιο ευκολα τες λεξεις στην τοπιανη γλωσσα. 

Σας ζητω συγνωμη αν γραμματικως βρησκετε τες λεξεις που γραφω λανθασμενες. Οπως αναφερα, οτι εβαλα στο χαρτι ειναι βασιζομενα στην ‘’φωνετικη’’ γλωσσα και οχι ‘’γραμματικως’’ ορθα. 

Ειμαι ο ‘’Πανικος της Εφτυχους’’ (ετσι με φωναζαν στο Κυπριακο μικρο χοριο που γεννηθηκα και ζουσα σαν παιδι). Γεννημα αρχες του 1940. 

Ο πατερας ξενιτευτηκε στην Αυστραλια μεσα του 1950 με προ-υποθεση να μας παρει ολους εκει σε ενα-δυο χρονια. 

Η μητερα (Ευτυχια) εμειναι μονη με πεντε παιδια ηληκιας κατω απο 10 χρωνων και το μορο 6 μηνων. 

Ο πατερας δεν βρηκε την Αυστραλια ως νομιζε και ετσι ειχε δυσκολιες να ζει ως ενοικος και να εχει οικονομικως την ευκαιρια να στελλει αρκετα για να ζει η οικογενεια στην πατριδα. Εστελλε 2-3 φορες τον χρονο μικρο-ποσα τα οπεια δεν φτανανε να ζησουμε ουτε ενα μηνα τον χρονο. 

Η μητερα δουλεβε απο αυγη μεχρει βραδυ στα χωραφια/περιβολια μας για να βγαλει το φαγητο μας και αν η γη και τα δεντρα μας καρποφωρουσαν περισσοτερο απο τες ανανγκες μας να πουλησει τετοια εσωδια ωστε να αγωραζουμε οτι αλλο χρειαζωμαστε (ρουχα, ζαχαρι, ριζι, κλπ). Ετσι η μανα μας μεγαλωσε με δακρυα και φοβους μονη για 12 χρονια. 

Απο ηληκια 6 χρονων μεχρι 18 εμαθα και εκανα δουλιες με την μητερα και ενα της αδελφο (τον ‘’Ττοφαρη’’) στα χωραφια μας και στα δικα του. Η μανα με ξυπνουσε 4 το πρωι για ποτισμα των περιβολιων απο δεξαμενης νερο και για να βοσκησω τα γηδια (τες εγιες και τα ρυφουδκια), πριν παω στο δημοτικο και μετα πριν παω στο σχολειο μεσης παιδιας στην πολη (απο χοριο με παλιο ποδυλατο, περιπου 8 μιλια/12 χιλιομετρα σε χωματενιο δρομο γεματο πετρες. Θα ειμαστε τοτε καμια 5-6 παιδια που καναμε τετια διαδρωμη). 

Στην Αυστραλια μεταναστεψαμε τελος 1961. Εδω εκανα πολλες δουλιες (πλησιμο πιατων κλπ σε κουζηνες εστιατοριων, σερβητορος, θυρορος σε βραδινα κεντρα) για να σπουδασω λογιστικα/οικονομικα/νομικα σε πανεπιστημιο. Δουλεψα με μυσθο σε δημοσιο λογιστηριο και μετα εκανα το προτο δημοσιο λογιστικο γραφειο απο Ελληνα στο Συδνι. Ετσι ξεκινησαμε μια σειρα λογιστων απο παιδια Ελληνων σε αυτη την πολη. Δεν εχω καμια αμφυβολια το οτι οι 99% των Ελληνων του Συδνι – απο την πρωτη γεννια ξενητευμενων μεχρι εγγονια – ειναι οι πιο αγαπημενοι γειτονες και συμπολιτες σε αυτη την χωρα. Φεραμε, κρατησαμε και ξαπλωνομε γυρω 

μας τα ομορφα ηθει και εθημα που μας δωσανε στες διαθηκες τους οι προγωνοι μας απο ολες τες Ελληνικες γεννιες. Ξερω οτι το ιδιο θα ειναι με ολους τους Ελληνες της δισπορας. 

Το καθε μου ποιημα εχει να κανει με τουλαχιστον ενα συμβαν στην ζωη μου. Δεν εβαλα σε χαρτι τιποτα ως ακροατης, επισκεπτης η για κατι που δεν το ενοιωσα ψυχολογικως. Δεν λεω για τους ατυχους μας Κυπριους που καταστραφηκαν ει ζωες τους απο την Τουρκικη εισβολη του 1974. Λογια περιγραφης, ποιητικως η σε διηγηση, πιστεβω ανεικουν σε οσους ζησανε εκεινα τα ασχημα γεγονωτα. 

Ευχωμαι τα λογια των ποιηματων τουτων εδω να σας συνδεσουν με δικες σας αναμνησεις η και να σας συνδεσουν με τες ψυχες των αγαπημενων σας προγονων. Σαν διαβαζετε η απαγγελλετε αυτα τα λογια να εχετε υποψην οτι ειναι και δικα σας και των προγωνων μας λογια που ολοι θα θελαμε να λαλησωμε. Αρα, ασχετως πιος τα εβαλε στο χαρτι, ολα ειναι δικα ΜΑΣ λογια (ΟΧΙ μονο δικα ΜΟΥ). 

Σας δεινω δηκαιωμα να μεταφερετε η να τυπωσετε οτι θελετε απο εδω, χωρις ομως – σας παρακαλω – για προσωπικο συμφερο πουλημα. Δηκαιωμα επισης δεινετε σε οργανισμους φιλολογιας και φιλοπτοχιας να μεταφερουν/τυπωσουν και να τα πουλησουν μονο για οφελος δημοτικο. 

Καλη σας υγεια και αγαπη και γαληνη στες δικες σας ψυχες και ζωες. 

Ο Πανικος της Εφτυχους ( Πανικος Χριστου Σαββιδης) – 21 Ιουλιου 2024.