ΠΑΝΟΠΛΙΑ ΜΑΓΙΚΗ 

( Υστερα απο συναιχως ασταματητα συνβαντα κακης υγειας που οι γιατροι μου δηλωσαν ‘‘λιγους μηνες θα ζησεις’’, ηθελα να βαλω σε χαρτι τον θυμο και την αποφαση μου να αντισταθω και να πολεμησω την ‘’ατιμη ζωη’’. Αυτα τα αισθηματα τα εχει ο καθε ενας μας που αντιμετοπιζει τετοια περιστατικα απευθειας ο ιδιος η αλλο ατομο που αγαπανε. ) 

Ζωη, το ξερω – ατιμη – πως θες να σε μισησω. 

Μα οσο κι’αν επιθυμεις, ποτε δεν θα σ’αφησω 

Να κυβερνας με προσταγες τις μερες που θα ζησω. 

Γονατιστος εγω ποτε, ποτε δεν θα ζητησω 

Απο εσε τα βαλσαμα που θεραπευουν λυπες, 

Η μαγια που καταπτοουν τις νεκροφαγες γυπες. 

Να μου γελασεις δεν μπορεις. Το ξερω εισαι ψευτρα – 

– Σαν του Ομυρου απιστη συρινα και πλανευτρα. 

Δεν εχω οπλα σαν αυτα στα χερια που κραταεις. 

Δεν εχω κεφια να μετρω αυτα που ‘σει μετραεις. 

Θνητος ας ειμαι ανθρωπος, εσενα δεν φοβουμαι. 

Τον υπνο ανδρα δηκαιου τις νυχτες μου κοιμουμαι. 

Βοηθια δεν χριαζομαι, καθαριο εχω ματι, 

Και σταθερο – κι’ας κιτομαι στου πονου το κρεβατι. 

Ψυχοκαρδενια μυστικα, αυτοι μου με γεννησαν, 

Σαν οπλα κατα ‘σε ζωη, βοηθια μου αφησαν. 

Παλατια μεγαλοπρεπει, βασιλικα, δεν κτησαν. 

Απλα, σεμνα, περιφανα και φτωχικα εζησαν. 

Ο λυχνος τους, σ’αυτη την γη προτου ακομη σβισει, 

Μια πανοπλια μαγικη , για ‘με ,ειχαν κεντισει. 

Και τυλιξα μ’αυτην, λαμπρα, τ’ανθρωπινο μου πνευμα, 

Σαν βραχο – μεσα στης ζωης – των προβληματων ρευμα. 

Αγαπη και αισθηματα αγνα βαθια μου εχω, 

Βοηθια ωστε της ζωης τα βασανα ν’αντεχω. 

Περιπλοκο γνεθεις, ζωη, σαν μια αραχνη, νημα, 

Να μου σκονταυτει, ξαφνικα, στη γη καθε μου βημα. 

Κατηγορω ‘σε π’ανωστα κι’υπουλα μαγιρευεις, 

Με φθονο, ακαρδη, σκληρα κι’απαυστα με πεδευεις. 

Μα οπως σου’πα, πριν εδω, θα σ’το ξαναθυμησω, 

Σαν παλλικαρι, οσο ζω στην γη, θα πολεμησω. 

Πανικος της Ευτυχους ( Peter Savvides ) 

The downloadable version of the poem is below. This poem must not be sold in any form, and copyright remains with the author, Peter Savvides.